「歩く」 わかい ころ 歩くのが（ ）だった。特別な 場所を 歩くのでは ない。どこかへ 行かなければ ならない ときに よく 1つ 前の 駅で おりた。そして 地図を 見ながら 歩く。とちゅうで てらや じんじゃ、公園などが あったら よって みるのだ。 ある日 入った 小さな てらの 池で ※古代ハスが さいて いるのを 見つけた。話には 聞いて いたが、その てらにも あるとは 知らなかった。ほかの 人も 知らないに ちがいなかった。前から 見たいと 思って いたので とても うれしかった。 家に 帰ってから 歩いた 道を 思い出しながら えんぴつで 赤い 色を ぬるのも 楽しみだった。私が 用事が ある ところは ほとんどが 東京の 中だったから、東京の 地図が ほとんど 歩く なった。 いちばん 遠くまで 歩いて 行ったのは 私が 22さいの ときだった。友だちと 鎌倉まで 歩く ことに なった。 夜の 12時に 家を 出て、はじめは 走るように 歩いて いった。これなら かんたんに 着けそうだと 思ったが、まちがいだった。鎌倉は 私の 家から 50キロ以上も あったので だんだん つかれて きた。広い 道の はじを 歩くのだが、車は 切れる ことなく 走って いくから 空気が 悪い。75％ほど 歩いた ところで つかれて 休みたく なった。道に すわって 休んだ 後、歩こうと したら 足が 動かない。ふつうに 歩けるように なるまで 何分も かかった。こんな ことは はじめての けいけんだった。ほんとうに つかれて いる ときは、すわっては だめだと 分かった。その 後は 立って 休む ことに した。鎌倉に 着く 前は 少し 道が 上って それから 下がって いる。つかれて いたので 上って 行くのは たいへんだった。それでも とちゅうで 止めないで 鎌倉まで 歩いた。12時間くらい かかり、着いた ときは お昼に なって いた。 今は 場所を のんびり 歩く。にわに うえられて いる 花や 木を 見ながら 歩くのが 楽しみに なって いる。 ※古代ハス：2000年前のハス（lotus）
「การเดิน」
ตอนที่ยังหนุ่มสาว ฉัน ( ) การเดิน ไม่ใช่การเดินในสถานที่พิเศษอะไร เวลาที่ต้องไปที่ไหนสักแห่ง ฉันมักจะลงรถไฟก่อนถึง مقصد 1 สถานี แล้วเดินไปพลางดูแผนที่ไปพลาง หากระหว่างทางมีวัด ศาลเจ้า หรือสวนสาธารณะ ก็จะลองแวะเข้าไปดู
วันหนึ่ง ในสระน้ำของวัดเล็กๆ ที่เดินเข้าไป ฉันพบว่า *ดอกบัวโบราณ กำลังบานอยู่ แม้จะเคยได้ยินมาบ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าที่วัดแห่งนั้นก็มีด้วย คนอื่นก็คงไม่รู้เหมือนกัน เพราะอยากเห็นมานานแล้วจึงรู้สึกดีใจมาก
หลังจากกลับถึงบ้าน การได้นึกถึงเส้นทางที่เดินพลางใช้ดินสอระบายสีแดงก็เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง เนื่องจากสถานที่ที่ฉันมีธุระส่วนใหญ่อยู่ในโตเกียว แผนที่โตเกียวจึงเกือบทั้งหมดกลายเป็นเส้นทางที่เดินผ่าน
ครั้งที่เดินไปไกลที่สุดคือตอนที่ฉันอายุ 22 ปี ฉันกับเพื่อนตัดสินใจว่าจะเดินไปจนถึงคามาคุระ
พวกเราออกจากบ้านตอนเที่ยงคืน ตอนแรกเดินเร็วเหมือนวิ่ง คิดว่าถ้าแบบนี้น่าจะถึงได้ง่ายๆ แต่คิดผิด คามาคุระอยู่ห่างจากบ้านฉันมากกว่า 50 กิโลเมตร จึงเริ่มเหนื่อยขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะเดินริมถนนใหญ่ แต่เพราะมีรถวิ่งผ่านไม่ขาดสาย อากาศจึงไม่ดี พอเดินไปได้ประมาณ 75% ก็เหนื่อยจนอยากพัก หลังจากนั่งพักบนถนน พอจะเดินต่อ ขากลับไม่ยอมขยับ ต้องใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะกลับมาเดินได้ตามปกติ เรื่องแบบนี้เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของฉัน ทำให้รู้ว่าเวลาที่เหนื่อยมากๆ ห้ามนั่งพัก หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนมายืนพักแทน ก่อนจะถึงคามาคุระ ถนนจะชันขึ้นนิดหน่อยแล้วค่อยลง ด้วยความที่เหนื่อย การเดินขึ้นเนินจึงลำบากมาก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หยุดกลางทางและเดินไปจนถึงคามาคุระ ใช้เวลาประมาณ 12 ชั่วโมง พอไปถึงก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี
ตอนนี้ ฉันเดินเล่นตามสถานที่ต่างๆ อย่างสบายใจ การได้เดินชมดอกไม้และต้นไม้ที่ปลูกไว้ในสวนกลายมาเป็นความสุขของฉัน
※ ดอกบัวโบราณ: ดอกบัวเมื่อ 2,000 ปีก่อน
