ポイント1: (1) ていねい体（たい）- รูปสุภาพ (ส่วนที่ 1)
รูปสุภาพใช้เมื่อพูดกับผู้บังคับบัญชาในที่ทำงาน หรือกับคนที่เพิ่งพบ/ยังไม่รู้จักดี
ポイント1: (1) ていねい体（たい）- รูปสุภาพ (ส่วนที่ 2)
รูปสุภาพใช้ในบริบทเป็นทางการ เช่น การประกาศหรือการออกอากาศ และมักใช้ในภาษาเขียน แต่จดหมายถึงคนสนิทอาจใช้รูปธรรมดาได้
ポイント1: (2) ふつう体（たい）- รูปธรรมดา (ส่วนที่ 1)
รูปธรรมดาใช้เมื่อพูดกับครอบครัวและเพื่อน รวมถึงการจดบันทึกหรือเขียนไดอารี
ポイント1: (2) ふつう体（たい）- รูปธรรมดา (ส่วนที่ 2)
รูปธรรมดาใช้ในภาษาหนังสือพิมพ์
ポイント1: (2) ふつう体（たい）- รูปธรรมดา (ส่วนที่ 3)
รูปธรรมดาใช้ในรายงาน บทความ และงานวิชาการ โดยมักใช้ だ／である ตามรูปแบบที่กำหนด ในการสนทนาเชิงลำดับชั้น ผู้ที่อาวุโสกว่าอาจใช้รูปธรรมดา ส่วนผู้น้อยใช้รูปสุภาพ แต่ไม่ใช่กฎตายตัว ความสนิท วัฒนธรรมองค์กร และสถานการณ์เป็นตัวกำหนด และใช้รูปธรรมดาผิดที่อาจฟังห้วน
ポイント2: (1) 縮約形（しゅくやくけい）- รูปย่อ (ส่วนที่ 1)
เมื่อพูดกับคนสนิทมักใช้รูปพูดสั้นที่เรียกว่ารูปย่อ
Vてしまう → Vちゃう; Vでしまう → Vじゃう; Vている／Vていた → Vてる／Vてた; Vておく → Vとく; Vてはだめ → Vちゃだめ; Nではない → Nじゃない; Vのだ → Vんだ; Vなければ → Vなきゃ; V(รูปธรรมดา)と言った → V(รูปธรรมดา)って言った
ポイント2: (2) คำศัพท์ตามบริบท
คำศัพท์ต้องเหมาะกับบริบทและรูปแบบภาษา คู่ต่อไปนี้เป็นเพียงตัวเลือกที่ใกล้เคียง ไม่ได้แทนกันได้ทุกกรณี: しかし／だが ↔ だけど／けど; (行った)が／けれども ↔ (行った)けど; たいへん／非常に ↔ すごく／とっても; あまり ↔ あんまり; こちら／そちら／あちら／どちら ↔ こっち／そっち／あっち／どっち ส่วน 「だって～もん」 ให้เหตุผลด้วยน้ำเสียงแก้ตัวหรือมีอารมณ์ เป็นกันเองมากและบางครั้งฟังเหมือนเด็ก จึงต่างในเชิงการใช้จาก 「それは～からです」 แบบทางการ
ポイント2: (3) การละคำในภาษาพูดกันเอง
ในการสนทนากันเอง อาจละคำช่วย เช่น は・が・を・か และส่วนสุภาพ เช่น ～ください・～ですか หรือย่อให้สั้นลงได้ หากผู้ฟังยังเข้าใจความสัมพันธ์และเจตนา การละไม่ทำได้ทุกครั้ง ควรคงไว้เมื่อการละทำให้กำกวม เปลี่ยนจุดเน้น หรือเข้าใจยาก
