教育については、①ぜひ実現するといいと思うアイディアを持っています。 それは、大学教育にかかる費用を金融機関が学生に貸し出した際、その債務（注1）の保証を国がするという制度です。要するに、銀行の教育ローンの国家保証制度。もちろん銀行の教育ローンそのものは今でもありますが、これを国家保証にすることがポイント（注2）です。 すなわち、銀行にとってはノーリスク（注3）。貸出しをした学生が将来個人破産したり、ローン返済（注4）前に死亡したりしても、国が債務を保証してくれるなら積極的にローンを貸し出しますね。 学生の親にも大いにメリットがあります。子どもの教育費負担の中でも、最後の大学は非常に重荷です。２～３人の子どもを持った場合、40代、50代となった親に教育費負担が重くのしかかってきます。それを、もう親は払わず、子どもが払うことを当たり前にするのです。 親が学費の面倒を見るのは高校まで。大学からは子ども自身が銀行から借りて、卒業後に自分で稼いで返済する、というのが当たり前になれば、親の金銭的、心 理的負担は解消されます。そうすれば、もう１人２人産んでみようか、という人も増えるかもしれません。少子化対策にもなりますよ。 私は10年前から明治大学で教えていますが、勤労学生（注5）の方が総じて授業に熱心です。なぜならコスト意識がはっきりしているから。 大学の費用はすべて親が負担しているのが、今の日本の大学生の一般です。しかしその状況は、親は金銭的につらいのに、肝心の（注6）子どもはコスト意識が薄いという問題を抱えています。苦労して歯を食いしばって子どもを大学に出しながら、実は②子どもをダメにしているかもしれないのです。 もし学生が自分でお金を払っている意識を持てば、授業への参加率も上がり、元を取ろうとするでしょう。不真面目な教員には文句を言うようにもなります。授業の「単価」を計算して、それに見合った成果（注7）を上げようと努力し始めるでしょう。 自分で授業料を払うようになれば、２割から３割くらい、もっと熱心に授業に取り組むようになるのではないでしょうか。 学生は、両親がお金持ちかどうかにかかわらず、試験で良い成績を修めさえすれば、お金の心配もなく、質の高い教育を受ける機会を持てるのです。家が貧乏（注8）で授業料が払えないから大学に行けない、なんてことはなくなります。
ပညာရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တွင် ① အမှန်တကယ်အကောင်အထည်ဖော်စေချင်သည့် အကြံဉာဏ်တစ်ခုရှိပါသည်။ ထိုအရာမှာ တက္ကသိုလ်ပညာရေးစရိတ်အတွက် ဘဏ္ဍာရေးအဖွဲ့အစည်းများက ကျောင်းသားများသို့ ငွေထုတ်ချေးသည့်အခါ ထိုကြွေးမြီ (မှတ်ချက် ၁) ကို နိုင်ငံတော်က အာမခံပေးသည့် စနစ်ဖြစ်ပါသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဘဏ်များ၏ ပညာရေးချေးငွေကို နိုင်ငံတော်က အာမခံပေးသည့်စနစ် ဖြစ်ပါသည်။ လတ်တလောတွင်လည်း ဘဏ်များ၏ ပညာရေးချေးငွေများ ရှိနေသော်လည်း ယင်းကို နိုင်ငံတော်အာမခံအဖြစ် ပြုလုပ်ခြင်းက အဓိကအချက် (မှတ်ချက် ၂) ဖြစ်ပါသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘဏ်များအတွက် စွန့်စားရမှုမရှိပါ (မှတ်ချက် ၃)။ ချေးငွေယူထားသော ကျောင်းသားသည် အနာဂတ်တွင် တစ်ကိုယ်ရေဘဏ်ရုပ်သိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ချေးငွေမဆဆပ်မီ (မှတ်ချက် ၄) သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် နိုင်ငံတော်က ကြွေးမြီကို အာမခံပေးထားပါက ဘဏ်များသည် ချေးငွေများကို တက်ကြွစွာ ထုတ်ချေးပေးမည်ဖြစ်ပါသည်။ ကျောင်းသားများ၏ မိဘများအတွက်လည်း များစွာသောအကျိုးကျေးဇူး ရှိပါသည်။ ကလေးများ၏ ပညာရေးစရိတ်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများအနက် နောက်ဆုံးတက္ကသိုလ်အဆင့်မှာ အလွန်ပင် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ပါသည်။ ကလေး ၂ ဦး သို့မဟုတ် ၃ ဦးရှိပါက အသက် ၄၀ နှင့် ၅၀ ကျော် မိဘများအပေါ် ပညာရေးစရိတ်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လေးလံစွာ ဖိစီးလာပါသည်။ ထိုအရာကို မိဘများက မပေးတော့ဘဲ ကလေးများကိုယ်တိုင် ပေးဆောင်ခြင်းကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာစေရပါမည်။ မိဘများက ကျောင်းလခ ထောက်ပံ့ပေးသည်မှာ အထက်တန်းအထိသာ ဖြစ်ပါသည်။ တက္ကသိုလ်မှစ၍ ကလေးကိုယ်တိုင် ဘဏ်မှချေးယူပြီး ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေ၍ ပြန်ဆပ်ခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်လာပါက မိဘများ၏ ငွေကြေးဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ပြေပျောက်သွားပါမည်။ ထိုသို့ဆိုပါက နောက်ထပ် ကလေး ၁ ဦး သို့မဟုတ် ၂ ဦး ထပ်မွေးရန် စဉ်းစားသူများလည်း တိုးပွားလာနိုင်ပါသည်။ ကလေးမွေးဖွားနှုန်း လျော့ကျမှုပြဿနာကို ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်သည် လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်မှစ၍ မဲအိဂျိတက္ကသိုလ်တွင် သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး အလုပ်လုပ်ရင်း စာသင်နေသော ကျောင်းသားများ (မှတ်ချက် ၅) မှာ ယေဘုယျအားဖြင့် စာသင်ချိန်များတွင် ပိုမိုတက်ကြွကြပါသည်။ အကြောင်းမှာ ကုန်ကျစရိတ်အသိစိတ်ဓာတ် ရှင်းလင်းစွာရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ တက္ကသိုလ်စရိတ်အားလုံးကို မိဘများက စိုက်ထုတ်ပေးခြင်းသည် လက်ရှိဂျပန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ၏ ထုံးစံဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုအခြေအနေသည် မိဘများ ငွေကြေးအရ ခက်ခဲနေသော်လည်း အဓိကကျသော (မှတ်ချက် ၆) ကလေးများတွင် ကုန်ကျစရိတ်အသိစိတ်ဓာတ် နည်းပါးနေသည့် ပြဿနာရှိနေပါသည်။ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံ၍ ကလေးကို တက္ကသိုလ်သို့ ပို့ပေးနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ② ကလေးကို ဖျက်ဆီးနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ ကျောင်းသားများသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ငွေပေးနေသည်ဟူသော အသိစိတ်ရှိလာပါက စာသင်ချိန်တက်ရောက်မှုနှုန်း ပိုမိုမြင့်မားလာမည်ဖြစ်ပြီး တန်အောင်သင်ယူရန် ကြိုးစားကြပါလိမ့်မည်။ စိတ်မပါသော ဆရာများကိုလည်း အပြစ်ပြောလာကြပါလိမ့်မည်။ စာသင်ချိန်၏ 'ယူနစ်စျေးနှုန်း' ကို တွက်ချက်ပြီး ယင်းနှင့်ထိုက်တန်သော ရလဒ်များ (မှတ်ချက် ၇) ရရှိရန် ကြိုးစားလာကြပါလိမ့်မည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ကျောင်းလခပေးဆောင်ရပါက စာသင်ချိန်များတွင် ၂၀% မှ ၃၀% ခန့် ပိုမိုတက်ကြွစွာ ပါဝင်လာကြမည်မဟုတ်ပါလား။ ကျောင်းသားများသည် မိဘများ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ၊ မချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ စာမေးပွဲတွင် အမှတ်ကောင်း ရရှိပါက ငွေကြေးပူပန်စရာမလိုဘဲ အရည်အသွေးမြင့် ပညာရေးကို သင်ယူခွင့် ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။ အိမ်က ဆင်းရဲ၍ (မှတ်ချက် ၈) ကျောင်းလခ မပေးနိုင်သောကြောင့် တက္ကသိုလ်မတက်နိုင်ဟူသော အရာမျိုး မရှိတော့ပါ။
