____________________________________________________（ ① ） この言葉は私のオリジナルです。この考え方にたどり着いたのは38歳のときですが、その頃から努力することにたいして抵抗感がなくなり、とても生きやすくなりました。 私たちはなぜか、中学、高校生の頃に「努力する姿」を人に見せることをやめてしまいます。試験前の（注１）ガリ勉や運動会前の徒競走の（注２）猛練習などが、人に知られると気恥ずかしくなってしまうのです。 その心境は複雑です。まず結果が出なかったとき「あいつ、あれだけやってダメだった」とバカにされるのを恐れます。結果が出ても「あれだけ準備すれば当然だ」と評価が下がるのを恐れます。他者の評価を気にし始めると、いずれにせよ努力を（注３）隠すに越したことはないわけです。 それは社会人になっても同じです。得意技について「よほど努力しているのでしょうね」と褒められても、「たいしたことはしていません」と②自分の努力をわざわざ否定してしまったりするわけです。 しかし、この「謙遜して努力を隠す対応」はとても危険です。なぜなら、努力しなくていいことへの言い訳になる一方で、努力を「かっこう悪い」とする無意識の（注４）バリアになりかねないためです。 もちろん、努力すれば、すべてがなんとかなるわけではありませんが、努力なしでは何も始まりません。そのためには「努力」という言葉を生活に積極的に取り入れ、そのプロセスを楽しむ仕組みをつくらなければなりません。 そして、努力を客観視するための測定方法が「時間」なのです。 努力をする、しないはあくまで主観ですが、その分量を時間換算する仕組みを取り入れれば、自分がどこまで努力をしたのか、わかりやすく管理できるようになり、（注５）堂々と「○○については何年間やってきた」と言えます。 例えば、私はよく「文章を書くのが速い」と言われますが、その場合にこう返すのです。「大学卒業から16年間、独立するまで、文章で（注６）顧客にリポートを作る仕事でしたから速くないと困ります」と。 努力を時間で測定すれば、時間が有限だからこそ、何を努力するのか自分で考え、決めなければいけません。そうすれば、結果はあとからついてくる、という気持ちになれる魔法の言葉なのです。
____________________________________________________( ① ) ဒီစကားလုံးကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စကားလုံးဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုတွေးခေါ်ပုံကို ရောက်ရှိခဲ့တာက အသက် ၃၈ နှစ်အရွယ်မှာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီအချိန်ကစလို့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ် ခုခံတွန်းလှန်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘဲ နေထိုင်ရတာ အလွန်လွယ်ကူ သက်သာလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အလယ်တန်း၊ အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက "ကြိုးစားနေတဲ့ပုံစံ" ကို လူသူရှေ့မှာ ပြသဖို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြပါတယ်။ စာမေးပွဲမတိုင်မီ (မှတ်ချက် ၁) စာကျက်ခြင်း သို့မဟုတ် အားကစားပွဲမတိုင်မီ တိုတောင်းသော အပြေးပြိုင်ပွဲအတွက် (မှတ်ချက် ၂) ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခြင်း စတာတွေကို အခြားသူများ သိရှိသွားပါက ရှက်ရွံ့စရာ ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ အဲဒီစိတ်ဓာတ်က ရှုပ်ထွေးပါတယ်။ ပထမတစ်ခုက ရလဒ်မထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ "သူက အဲဒီလောက် လုပ်ခဲ့ပါလျက်နဲ့ မရခဲ့ဘူး" ဆိုပြီး လှောင်ပြောင်ခံရမှာကို ကြောက်ရွံ့ပါတယ်။ ရလဒ်ထွက်လာရင်တောင်မှ "အဲဒီလောက် ပြင်ဆင်ထားရင် အဲဒီလိုဖြစ်တာ သဘာဝပါပဲ" ဆိုပြီး အကဲဖြတ်မှု လျော့ကျသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့ပါတယ်။ အခြားသူတွေရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို ဂရုစိုက်မိလာတဲ့အခါ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုးစားမှုကို (မှတ်ချက် ၃) ဖုံးကွယ်ထားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သွားပါတယ်။ အဲဒါက လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲ ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း အတူတူပါပဲ။ မိမိရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး "တော်တော်လေး ကြိုးစားထားတာဖြစ်မယ်နော်" လို့ ချီးကျူးခံရရင်တောင်မှ "ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမလုပ်ထားပါဘူး" ဆိုပြီး ② မိမိရဲ့ ကြိုးစားမှုကို အားနာပါးနာနဲ ထုတ်ဖော်ငြင်းဆိုပစ်တတ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဒီလို "နှိမ့်ချပြီး ကြိုးစားမှုကို ဖုံးကွယ်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု" က အလွန်အန္တရာယ်များပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မကြိုးစားဘဲနေဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခု ဖြစ်လာသလို တစ်ဖက်မှာလည်း ကြိုးစားမှုကို "ကြည့်ရဆိုးတယ်" လို့ သတ်မှတ်လိုက်တဲ့ မသိစိတ်ရဲ့ (မှတ်ချက် ၄) အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်လို့ပါ။ လောကမှာ ကြိုးစားရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်မဟုတ်သော်လည်း ကြိုးစားမှုမရှိဘဲ ဘာမှစတင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ အဲဒီအတွက် "ကြိုးစားမှု" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝမှာ တက်ကြွစွာ ထည့်သွင်းပြီး အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် စနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရပါမယ်။ ထို့ပြင် ကြိုးစားမှုကို အကဲဖြတ်ရန်အတွက် တိုင်းတာသည့်နည်းလမ်းမှာ "အချိန်" ဖြစ်ပါတယ်။ ကြိုးစားခြင်း၊ မကြိုးစားခြင်းဆိုတာ အဓိကအားဖြင့် မိမိစိတ်အပေါ်၌သာ မူတည်သော်လည်း အဲဒီပမာဏကို အချိန်အဖြစ် ပြောင်းလဲတွက်ချက်သည့် စနစ်တစ်ခုကို ကျင့်သုံးပါက မိမိ မည်မျှအထိ ကြိုးစားခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်လာပြီး (မှတ်ချက် ၅) ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် "○○ နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်နှစ်နှစ်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်" ဟု ပြောဆိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ကျွန်တော့်ကို လူတွေက "စာရေးတာ မြန်တယ်" လို့ မကြာခဏ ပြောတတ်ကြသော်လည်း အဲဒီအခါမှာ ကျွန်တော်က ဒီလိုပြန်ပြောလေ့ရှိပါတယ်- "တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရကတည်းက ၁၆ နှစ်ကြာ၊ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းမစမီအထိ စာရေးပြီး (မှတ်ချက် ၆) ဝယ်ယူသူ/ဖောက်သည်တွေအတွက် အစီရင်ခံစာ ရေးသားရတဲ့ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် မမြန်ရင် မဖြစ်လို့ပါ" ဟုဖြစ်၏။ ကြိုးစားမှုကို အချိန်ဖြင့် တိုင်းတာပါက အချိန်သည် အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ဘာကို ကြိုးစားရမည်ကို မိမိကိုယ်တိုင် စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ပြုလျှင် ရလဒ်ဆိုသည်မှာ နောက်မှ လိုက်ပါလာမည်ဆိုသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိစေနိုင်သော မှော်စကားလုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။
